கவிதைகள் (சமூகத்தின் சங்கமம்)

கந்த கடவுளை  சொந்த கடவுளென நிந்தை தவிர்த்து  சிந்தை செய் மனமே கந்த கடவுளே காணும் காட்சியது  நிந்தன் பேரருளே வாழும் வாழ்க்கை அது  வெற்றி வேலவனின் வாரிசாவதுவே ஆறு முகத்திலும்  நாவி லுதிர்த்திடும் நல்ல தமிழ் மொழியே அதனைக் கொண்டே நாளும் உன்னை  நானும் வணங்கிட வேண்டும்  உயிரின் ஒளி வழியே அன்னை பார்வதி  தன்னை உனக்கென  வேலாய் தந்திட்டாள் அண்ணன் உனக்கென உலகம் ஏற்பட  பழத்தால் பலம் தந்தான் அப்பன் சிவனுமுன் சீடனாகி உன்னை  ஆண்டவன் ஆக்கிவிட்டான் சூரபத்மனை போரில் வெல்ல பல  தீரம் புரிந்தவன் நீ  தேவர் குலம் செழிக்க மூவர் உலகுக்கும்  முதன்மை ஆனவன் நீ தேடி வந்தவரின்  தேவை தீர்த்து வைக்கும்  தெய்வமானவன் நீ காதல் மனைவியுடன்  இந்திரன் மகள் சுந்தர தெய்வானையோடு இத்தேசம் ஆள்பவன் நீ அருணை மலை நாதன்  அண்ணாமலை அவன்  அருணகிரிநாதனாய்  உன் புகழ் பாடினானோ பாடல் கேட்டு  மயில் மீதமர்ந்து  அருளாசி தந்த எங்கள்  சேவற் கொடியோனே.

ஏன் என் கண்களில் உயிர் உணர்ந்தேன்  நீ என் கண்களில் கனவானதனால் உன் விடியலுக்கு என் இருள் உதவிடட்டும் நம் காதல் இரவுகளின் இனிமையினை  விண்மீனொளிகள் பறைசாற்ற முகச்சதை பசிக்கு அமுதூட்ட வியர்க்காத இதழ்களால் பசியாற்றி முத்தத்தில் ஒத்தடம் தந்தவளின் மூச்சுக் காற்றை பெற்றவுடன்  உணர்வுகள் புத்துயிர் பெறுதடி காதலென உன் தாங்கு அங்கத்தில் நான் இதழுணர்வாய்த் தந்ததெல்லாம் என் கனவில் தொங்குதடி உன் கணைக்கால் கொண்டிருந்த  நானெனும் கொலுசு நான் தந்ததாகி நாம் ஆன போது பிடியாய் நீயும் களிறாய் நானும் விதியின் விளையாட்டு திடிலில் அன்பு கோபம்  மௌனம்  சகிப்பு எல்லாம் கடந்து நல்லா இருப்போம் எல்லாம் வல்ல பெற்றோரின்  பெருங்கருணையினால் காலம் முழுதும் களித்து மகிழ்வோம் உலகம் அனைத்தும் சுற்றித் திரிவோம்.

நினைவுகள் கூத்தாட  நிஜங்கள் போர்த்தொடுக்க இனிமை ஆவது  இதம் தரும் அவள் முகம் சுகம் தரும் அவள் மொழி தமிழ்த் தந்த தேனே சுகிக்கிறது உயிர்வளி காதலால் தானே